Sinds een week of drie heb ik andere eetgewoontes. Eten is al sinds de dood van mijn moeder een probleem voor me. Waarom hoe of wat laat ik aan een psychiater over maar sinds haar dood ben ik meer dan dertig kilo aangekomen. Een aantal van die kilo’s zijn er ook weer af maar er zullen zeker tien kilo’s aanblijven. Toen de eerste kilo’s er aan zaten ging ik voor het eerst op dieet. Ik deed Fit for Life, een heerlijke manier van eten, ik hield van de recepten, ik at genoeg alleen waren er drie dingen die me uiteindelijk niet bevielen:
Ik kreeg er enorme buikkrampen van, dat vele rauwe eten bleek niet goed te zijn voor mijn darmen.
De bekende boterham met kaas was taboe, je mocht koolhydraten niet combineren met eiwitten.
Melkdrinken was uit den boze, het was niet natuurlijk vonden de uitvinders van het dieet en hun argument was dat je in de wei nooit een mens aan een uier zag lebberen.
Na een aantal kilo’s te zijn afgevallen maar maanden darmkrampen gooide ik dit dieet aan de kant. Af en toe kook ik nog eens iets uit het boek want de recepten zijn verrukkelijk maar geen Fit for Life meer voor mij.

Hierna probeerde ik het bloedgroependieet. Ik ben A positief dus vegetarisch was goed voor me. Nu ben ik dol op vegetarisch dus dat was geen probleem. Alleen viel ik niets af met dit bloedgroependieet. Ik probeerde SouthBeach maar daar gingen mijn darmen van op slot en moest ik aan Immodium waarover ik van de week las dat veertien mensen gestorven waren na gebruik van die troep. Ik deed een soepdieet, viel drie ons af maar ik werd dikker en dikker. Gelukkig zag ik het zelf niet. Ik leed aan het omgekeerde waar anorexiapatiënten aan lijden, ik zag mezelf nooit moddervet. Een nogal dikke vriendin van me (inmiddels is onze vriendschap al weer jaren voorbij) zei me op een dag: Dia, jij bent moddervet. Ik vond dit niet erg fijnzinnig maar ze had gelijk.
Er moest iets gebeuren.
Ik ging naar Weightwatchers en daar gebeurde waar ik op hoopte en mijn best voor deed. In anderhalf jaar tijd viel ik meer dan vijfentwintig (25!) kilo af! Oh heerlijkheid, blij blij blij. Ik hield het gewicht er een tijd af maar nadat ik stopte met roken en mijn leven opeens heel intensief werd met therapie en dat rot ongeluk begon ik weer aan te komen. Uiteindelijk ging ik met een vriendin weer naar de Weightwatchers maar op de een of andere manier lukte het me niet om me weer aan het regime over te geven. Ik deed mijn best maar het lukte niet. Ik viel wel wat af maar het kwam er ook weer aan. De hele dag was ik er mee bezig en voelde ik me schuldig omdat ik met niet aan het schema hield. Ik ging in oktober naar Amerika en zette mijn abonnement stop.
In december, een koude maand waar ik me geregeld bijzonder eenzaam voelde, vond ik troost bij allerheerlijkste Chai Tea waar heel erg veel suiker inzat. Ik dronk dagelijks een bakje of vier en ik besloot er niet tegen te vechten. Ik geloof dat ik weer helemaal aan kwam.
Ik wilde er van af. Niet van eten maar wel van mijn ongezonde relatie met…..
Ik begon te zoeken…..

~ wordt vervolgd.

‘Israel Galván doesn’t dance flamenco, he reinvents it’, a critic once wrote. Galván puts it like this: ‘My work leads me to dance the impossible, transforming into dance and flamenco those gestures, experiences, stories, emotions and experiments that don’t belong to me.’ In his latest creation Lo Real he again combines flamenco with contemporary dance and music with great virtuosity, eluding flamenco clichés and establishing a whole new flamenco vocabulary. Lo Real is based on a true story: the persecution of the Roma by the Nazis, and the fascination of the same Nazis for music of the Roma. In her film Tiefland (1942), Leni Riefenstal played a flamenco dancer, joined in the movie by Roma extras from a concentration camp, most of whom were later killed in the gas chambers.
Galván struggles with this unbearable contradiction through dance and music: Anthony and the Johnsons, ‘Los Piconeros’, from the German film Andalusische Nächte, and The Death Tango by Eduardo Blanco. And of course traditional gypsy music, and flamenco music. In Lo Real, Galván dances the undanceable.

Melkweg ~ 2011 (Photo credit: zapdelight)

Melkweg con aparcamiento de bicis sobre el agua (Photo credit: comcinco)

The main entrance of the Melkweg (Photo credit: Wikipedia)

Van een nieuwe vriendin krijg ik de vraag of het object van mijn heftige verliefdheid in 1980 beroemd is. Ach wat is beroemd? Ze heeft een hit gehad in de jaren tachtig. Een paar maanden nadat ze mij ontmoette kwam er een liedje van haar in de Top Zoveel terecht en het nummer wordt nog steeds gespeeld en soms gebruikt in een dance versie.

Ik leerde haar overigens wel kennen door de muziek, ze trad met haar  band op in de Melkweg waar ik toen werkte. In die tijd bekeek ik alle bandjes en vooral bandjes waarin vrouwen speelden hadden mijn belangstelling, Op de dag dat zij speelden moest ik werken en ik had aan mijn collega gevraagd of ik even kon gaan kijken naar de band. Dit deed ik op het schellinkje waar de medewerkers ongestoord naar bands of theater konden kijken.
Ik kwam aan nadat ze net klaar waren met hun eerste nummer en er ging een enorm, ongekend gejuich op. Ik was enigszins verbaasd. Het Amsterdamse publiek is meestal enthousiast maar zo’n lawaai na een eerste nummer beloofde wat goeds.

Ik vond de band ook fantastisch en vooral de geluiden die zij uit haar gitaar liet komen betoverden me. IJle, melodieuze klanken. Haar stem was zacht, zuiver en dromerig. Ik vergat de tijd en zat het hele concert op het schellinkje tot ze hun laatste nummer aankondigde en ik me realiseerde dat ik aan het werk was. Ik rende naar beneden waar mijn collega niet blij was.

Ik werkte mijn shift af en toen ik klaar was ging ik zoals elke avond dansen in wat toen de Grote Zaal heette (nu de Oude Zaal). Na een paar dansjes ging ik naar de bar om wat te drinken en daar kwam ik Haar tegen. Ik vroeg haar of zij de zangeres/gitariste was van de band en toen zij dat beaamde vertelde ik hoe ik genoten had van hun muziek en haar gitaarspel en of ze misschien iets van me drinken wilde als dank voor de muziek en misschien had ze ook zin een joint met me te roken?

Tegen allebei zei ze Ja en we gingen op de verhoging met tapijten liggen aan de linkerkant van de zaal en ik draaide een joint die we samen oprookten. Waarover we praatten weet ik niet meer maar het was een waanzinnig boeiend gesprek, we hingen aan elkaars lippen en konden er geen genoeg van krijgen. We praatten en praatten tot ‘Happy Trails’, het nummer dat elke avond de sluiting van de zaal en de Melkweg aankondigde, een einde maakte aan ons samenzijn. Zij moest haar spullen nog uit de kleedkamer halen, ik moest ook nog wat doen, dus namen we afscheid.

Toen ik de Melkweg uitliep stond ze op me te wachten en ik bood aan haar naar haar Hotel te brengen, ze nam mijn aanbod aan maar viel op de Leidsegracht in mijn armen.

Ik nam haar mee naar huis. De eerste nacht was mooi, diep, spannend, veelbelovend en lang. Heel vroeg in de ochtend bracht ik haar naar haar hotel. Ze vroeg me of ik de dag daarop naar Rotterdam wilde komen waar ze op een festival in een park optraden. Er zou een backstagekaartje voor me liggen zodat ik naar haar toe kon komen.

Ik ging en beleefde een van mijn mooiste dagen ooit. Na haar optreden liepen we de hele dag hand in hand over het festival terrein, we praatten, we lachten, we voelden ons thuis bij elkaar, het was schitterend. Die avond ging ze terug naar haar woonplaats en sprak ze de wens uit dat ik haar zou komen opzoeken.

Reblogged from Autonomen Den Haag:

Morgen, 8 januari 2012, behandelt de meervoudige kamer van de rechtbank in Haarlem de zaak tegen dichteres en No-Border activiste Joke Kaviaar. De aanklacht: 'opruiing en verspreiding tot opruiing'. Op 13 september vorig jaar werd zij in haar woning opgepakt en 3 dagen in volledige beperking vastgehouden, met in de aanklacht op dat moment nog de toevoeging 'met terroristisch oogmerk'. De stukken waarvoor zij zich morgen zal moeten 'verantwoorden', zijn hier te downloaden: …

Lees meer ... 413 more words

Ik had een potlood meegenomen en vinkte aan wat ik kocht en zette de
prijs erachter.
Ik las ergens dat het veel economischer was om één keer per week
boodschappen te doen.
Ik vergat natuurlijk wel om afwasmiddel te kopen maar daar ga ik morgen voor naar de Blokker.

Heb voor het eerst in mijn lange leven
booschappen gedaan voor een hele week.
Vond eindelijk op het Internet een sjabloon voor
een lijstje in Excel.
Ik heb het aangepast en uitgeprint en ben naar de
Ekoplaze en de Deen gegaan om alles te kopen wat er op stond.

Ik had een potlood meegenomen en vinkte aan wat ik kocht en zette de
prijs erachter.
Ik las ergens dat het veel economischer was om één keer per week
boodschappen te doen.
Ik vergat natuurlijk wel om afwasmiddel te kopen maar daar ga ik morgen voor naar de Blokker.

En dan de stad door, langs het water, over het water en dan IJburg

Portrait of Nichiren (Photo credit: Wikipedia)

Deutsch: Sängerin Melanie Safka im Metropolis in München 2009 (Photo credit: Wikipedia)

Dit wordt mijn primaire blog. Is het gemakkelijkst en leest het snelst.

Ga zo meteen verder aan mijn verhaal De Blauwe Haai, dus als je me nog wilt spreken bel tussen nu en tien voor een. Daarna ga ik mijn nieuwe achterneefje bewonderen maar eerst schattige sokjes kopen bij Complimento.

Heb nog enkele voornemens toegevoegd aan mijn lange lijst. Het is toch altijd weer bijzonder, zo’n kans opnieuw te beginnen. In het boeddhisme dat ik beoefen, het boeddhisme van Nichiren Daishonin, gaat het er vaak over dat we elke dag opnieuw kunnen beginnen maar als de hele westerse wereld weer opnieuw begint, we een leeg blad voor ons hebben zoals Melanie het noemde in haar Tweet van gister, voelt het dubbel.
Vooral als het een dag is die er schoon uitziet. Gister en eergisteren regende het pijpenstelen dus de wereld die Amsterdam heet is schoon.

Ik zoek nog een boodschappenlijstje, online, want ik heb begrepen dat het voordeliger is één keer per week boodschappen te doen.

Zij was ook verliefd op mij maar ze was niet vrij en ze woonde in een ander land. Dit maakte alles erg gecompliceerd.

Zo’n anderhalf jaar lang probeerden we iets dat uiteindelijk niet lukte en de laatste nacht dat we samen waren, ik in haar stad, eindigde desastreus. Zij werd ontzettend dronken en snoof een gram coke en wat ik deed weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat ik in de vroege ochtend woedend de stad verliet, zij sliep en ik sloop de deur uit, nam de trein en de boot terug naar huis.

Ik heb haar nooit meer gezien.

Zij verhuisde naar New York en toen ik een jaar of tien geleden van plan was een bezoek aan New York te brengen hadden we even contact. Ze wilde me graag zien maar twee weken voor ik zou komen kreeg ik een mailtje dat ze het haar vriend niet aan kon doen mij te ontmoeten en ze zei onze ontmoeting af. Ik begreep het niet en was pissig en had allerlei oordelen. Als ik aan haar denk loop ik niet over van goede gevoelens.

Net zie ik op het Internet een fimpje van haar. Ze aait haar kat en vertelt wat over het verbreken van haar platencontract. Ik vind haar zo lief.