Categorie archief: liefde

jan8

Is ze beroemd?

Geplaatst op door
Standaard
Melkweg ~ 2011

Melkweg ~ 2011 (Photo credit: zapdelight)

Melkweg con aparcamiento de bicis sobre el agua

Melkweg con aparcamiento de bicis sobre el agua (Photo credit: comcinco)

The main entrance of the Melkweg

The main entrance of the Melkweg (Photo credit: Wikipedia)

Afbeelding

Van een nieuwe vriendin krijg ik de vraag of het object van mijn heftige verliefdheid in 1980 beroemd is. Ach wat is beroemd? Ze heeft een hit gehad in de jaren tachtig. Een paar maanden nadat ze mij ontmoette kwam er een liedje van haar in de Top Zoveel terecht en het nummer wordt nog steeds gespeeld en soms gebruikt in een dance versie.

Ik leerde haar overigens wel kennen door de muziek, ze trad met haar  band op in de Melkweg waar ik toen werkte. In die tijd bekeek ik alle bandjes en vooral bandjes waarin vrouwen speelden hadden mijn belangstelling, Op de dag dat zij speelden moest ik werken en ik had aan mijn collega gevraagd of ik even kon gaan kijken naar de band. Dit deed ik op het schellinkje waar de medewerkers ongestoord naar bands of theater konden kijken.
Ik kwam aan nadat ze net klaar waren met hun eerste nummer en er ging een enorm, ongekend gejuich op. Ik was enigszins verbaasd. Het Amsterdamse publiek is meestal enthousiast maar zo’n lawaai na een eerste nummer beloofde wat goeds.

Ik vond de band ook fantastisch en vooral de geluiden die zij uit haar gitaar liet komen betoverden me. IJle, melodieuze klanken. Haar stem was zacht, zuiver en dromerig. Ik vergat de tijd en zat het hele concert op het schellinkje tot ze hun laatste nummer aankondigde en ik me realiseerde dat ik aan het werk was. Ik rende naar beneden waar mijn collega niet blij was.

Ik werkte mijn shift af en toen ik klaar was ging ik zoals elke avond dansen in wat toen de Grote Zaal heette (nu de Oude Zaal). Na een paar dansjes ging ik naar de bar om wat te drinken en daar kwam ik Haar tegen. Ik vroeg haar of zij de zangeres/gitariste was van de band en toen zij dat beaamde vertelde ik hoe ik genoten had van hun muziek en haar gitaarspel en of ze misschien iets van me drinken wilde als dank voor de muziek en misschien had ze ook zin een joint met me te roken?

Tegen allebei zei ze Ja en we gingen op de verhoging met tapijten liggen aan de linkerkant van de zaal en ik draaide een joint die we samen oprookten. Waarover we praatten weet ik niet meer maar het was een waanzinnig boeiend gesprek, we hingen aan elkaars lippen en konden er geen genoeg van krijgen. We praatten en praatten tot ‘Happy Trails’, het nummer dat elke avond de sluiting van de zaal en de Melkweg aankondigde, een einde maakte aan ons samenzijn. Zij moest haar spullen nog uit de kleedkamer halen, ik moest ook nog wat doen, dus namen we afscheid.

Toen ik de Melkweg uitliep stond ze op me te wachten en ik bood aan haar naar haar Hotel te brengen, ze nam mijn aanbod aan maar viel op de Leidsegracht in mijn armen.

Ik nam haar mee naar huis. De eerste nacht was mooi, diep, spannend, veelbelovend en lang. Heel vroeg in de ochtend bracht ik haar naar haar hotel. Ze vroeg me of ik de dag daarop naar Rotterdam wilde komen waar ze op een festival in een park optraden. Er zou een backstagekaartje voor me liggen zodat ik naar haar toe kon komen.

Ik ging en beleefde een van mijn mooiste dagen ooit. Na haar optreden liepen we de hele dag hand in hand over het festival terrein, we praatten, we lachten, we voelden ons thuis bij elkaar, het was schitterend. Die avond ging ze terug naar haar woonplaats en sprak ze de wens uit dat ik haar zou komen opzoeken.

sep25

Reclame voor Lucy

Geplaatst op door
Standaard

Reclame voor Lucy

We liepen op de West Side Highway
Opeens zei ze met een raar stemmetje
“Toto, I think we are not in Kansas no more”
En ze zwaaide met haar hoofd en haar handen
En haar ogen schoten
Heen en weer

Ze noemen haar Tili
Maar ik weet
Dat ze Lucy heet

Als ze danst gooit ze haar voeten naar voren
En haar lichaam opzij
Haar hoofd is klein met rode krullen
Haar ogen blauwer dan de jouwe

Mag ik de wereld anders maken?
Ik noem haar Lucy, godin van het licht

Dus, Tilizeggers, hier op aard
Dragers van ’t juk der namen
Zeg Lucy als je Tili ziet
Maak voor Lucy reclame

mei14

Tegenstelling van het leven

Geplaatst op door
Standaard

Het is een vreemde combinatie van me eenzaam voelen en genieten van het het feit dat ik alleen ben. Eenzaam voel ik me veelal als ik met anderen  ben die met z’n tweeën zijn, in een bar, op een feest of in de kleedkamer en voel  ik me eenzaam als ik op weg naar huis ben en er niemand is die op me wacht, als ik niet weet of ik weer lichamelijk van iemand zal houden of dat er iemand komen zal die lichamelijk van mij houdt, iemand die met me lacht, me over mijn wenkbrauwen streelt, iemand die met smaak mijn eten eet, iemand die me mezelf even doet vergeten, iemand die er voor mij is – op dit soort momenten voel ik me eenzaam.

Soms als ik dit vertel zeggen mensen: ‘ach ik vind het best fijn om alleen te zijn’ – dat vind ik ook en hierover later meer, maar de mensen die dat zeggen hebben vaak een relatie, kinderen, kleinkinderen en vinden het fijn om ook eens alleen te zijn. Dit vind ik niet te vergelijken met hoe ik me voel en dat is het natuurlijk ook niet want iedereen is anders en iedereen ervaart de dingen anders.

Ik heb geen vader, geen moeder, geen kinderen, geen kleinkinderen, geen partner, ik heb één vriendin die ik bijna dagelijks spreek en ik heb mezelf. En ik begin mezelf steeds meer lief te hebben. Dit ook dankzij het feit dat ik alleen ben en dus alle tijd heb om over mezelf te leren.
Als ik weer thuis ben, in de geborgenheid en beslotenheid van mijn eigen huis ben ik blij dat ik alleen ben. Niemand die zeurt, ik kan doen wat ik wil, mijn tijd is de mijne, niemand stoort me, niemand wil iets van me. Dan kan ik genieten van de lege ruimte rondom me. Er is niemand.
Dit is mijn tegenstelling van het leven. Verdriet hebben om de eenzaamheid, genieten van het alleen zijn

jan4

Haat is een harnas

Geplaatst op door
Standaard

Haat is een harnas. Een mijn hele lijf omsluitend harnas. Mijn benen zijn bedekt onder een stevige laag staal, met scharnieren bij mijn enkels en mijn knieën zodat ik kan bewegen en kan lopen en het net lijkt alsof er niets aan de hand is. Het staal loopt door tot mijn liezen, over die zwakke plek draag ik een maliënkolder van dicht opeen geklonken metalen ringetjes die mij beschermen tegen snij en steekwonden.
De maliënkolder is zwaar. Het gewicht van de haat maakt het mij onmogelijk lichtvoetig te zijn. Over de maliënkolder  draag ik een harnas gesmeed door de smid van haat die in de hel woont. Haat bedekt mijn gezicht met een gezichtsharnas. Daaronder draag ik de kap van de maliënkolder. In het gezichtsharnas zitten twee gaten voor mijn ogen, ik zie de wereld door de ringen van haat. Voor mijn mond en neus heeft het gezichtsmasker twee gaten uitgespaard waardoor ik ademen kan. De maliënkolder van haat laat lucht door, maar houdt de haat binnen. Daar zit ik in gevangen.

Liefde is ook een harnas, een harnas van licht, van lucht, van warme lucht, van frisse lucht, van lucht die ideeën aanvoert,  van lichtheid die me overal heen voert, liefde draagt geen gezichtsmasker, liefde geeft vrijheid, het harnas van de liefde beperkt me niet, het is niet zwaar zoals het harnas van de haat.

Elke morgen en elke avond ben jij het eerste en het laatste aan wie ik denk. Ik denk aan je liefde voor mij en hoe die weer verdween, en ik denk aan alle intimiteiten die we samen deelden. Aan alle lieve woordjes die je voor me had en die ik voor jou had, en waar niemand weet van had. Nooit meer zal ik bepaalde woordjes gebruiken, nooit weer zal ik je troosten, niemand weet meer van alles waar ik van hield in jou. Mijn hoop is de bodem ingeslagen, onder mijn voeten weggegrist, de hoop dat jij hier zou zijn als ik het huis uitging.

dec27

Wat zeggen ze toch die mensen?

Geplaatst op door
Standaard

Wat zeggen ze toch de mensen? Ze spreken van liefde. Ze spreken van geen liefde. Ze spreken de waarheid niet. Ze vertellen leugens. Ze vertellen veronderstellingen waar niks van klopt. Of misschien klopt het wel.

Was ze psychotisch? Is ze psychotisch? Kan ik alleen maar begrijpen wat ze deed door er een psychiatrisch etiket op te plakken?

Of neem ik maar klakkeloos over wat anderen zeggen.

Wikipedia zegt dit: Een psychose is een psychiatrisch toestandsbeeld (psychische aandoening), waarbij de patiënt het normale contact met de – door zijn omgeving ervaren – werkelijkheid geheel of gedeeltelijk kwijt is.

Wanen - Denkbeelden die niet overeenkomen met algemeen geaccepteerde opvattingen en of ideeën waarvan de patiënt niet af te brengen is met logisch redeneren.

Wat is mijn eigen rol?

2011 is bijna voorbij en ik ben er blij om. Het was een onvergetelijk jaar. Ik kreeg dat ongeluk en raakte  kwijt: een liefde voor de vrouw waarvan ik nu denk dat ik haar helemaal niet ken. Ik denk dat ik haar nooit gekend heb. Ik heb met haar in een waan heb geleefd, een waan van liefde, een roze bubble die hard uiteen spatte toen ik met mijn kop op straat klapte. Zij stond erbij en keek er naar en wendde haar hoofd af. ZIj wendde haar hart weg, rolde het zo snel als ze kon het verloren pad af, het viel in de vijver van de nieuwe waan.

Mijn hart brak.

Ach wat dramatisch. Wat pijnlijk. Wat treurig.

Men zegt tegen mij, waarschijnlijk om me op te beuren, dat er een tijd komt dat ik blij ben dat ze van me weg gegaan is. Men zegt dat er een tijd zal komen dat ik die dag zal prijzen.

Men zegt dat er wat beters voor me in het vat zit.

Wat zeggen ze toch die mensen?

dec19

Rauw – nog enkele exemplaren te koop

Geplaatst op door
Standaard

Er zijn nog enkele exemplaren te koop van mijn debuutnovelle Rauw.

Dit schreef Boekblad over mijn novelle:

Hannie leest: ‘Rauw’ van Dia Huizinga

‘Rauw’, het prozadebuut van dichter Dia Huizinga werd bij de presentatie schertsend ‘Leslit’ genoemd – lesbische literatuur. Dit boekje is van een geheel andere orde dan Minke Douwes en Doeschka Meijsing; de hoofdpersoon is nu eens geen intellectuele beschouwer maar een jonge kunstenaar, die in het eerste deel hallucinerend door het Amsterdam van de jaren tachtig loopt na een dramatische gebeurtenis die pas aan het eind van het verhaal duidelijk wordt, en in het tweede deel het initiatief neemt om een spastische jonge vrouw kennis te laten maken met de lesbische liefde. Met een prostituee, want dat is moreel zuiverder.

Het is een ongelooflijk verhaal in bloemrijke stijl, heftig, grafisch en gelukkig ook met veel gevoel voor humor, want dat maakt dat je blijft lezen – terwijl je je af en toe neigt te denken: nee, nou gaat ze echt te ver. Een wonderlijk boek, in homo- en vrouwenboekwinkels te koop en bij de onbekende en nieuwe uitgever – die zichzelf lanceerde onder de naam fingerinthedyke.

Boek is te bestellen bij mij en ook bij fingerinthedyke@gmail.com. Voor € 15 incl. verzendkosten.
dec18

Aangekleed gaat uit

Geplaatst op door
Standaard

Zit te wachten op L met wie ik zo naar een feest in Utrecht ga ter gelegenheid van het lanceren van de nieuwe Zij aan Zij die nu anders heet. Hoe zou ik kunnen weten maar ben ik even vergeten. Voor het eerst naar een feest zonder R, mijn ex met wie ik vijf jaar lang naar feesten ging. Gelukkig is het in Utrecht en zal niets me aan haar denken doen en nog meer hopelijker is R er niet.

Ik wil wat dansen en naar de meisjes kijken, zijn ze nog mooi?

Ik doe misschien verslag en misschien ook niet. Ik hoop op dolle pret en dat we niet insneeuwen.

dec14

Fan zijn: Melanie, Laurie Anderson en Amanda Strydom

Geplaatst op door
Standaard

Ik vind het heerlijk om weer fan te zijn. Fan – dat ben ik graag.
Vaak word ik geraakt door muziek en ontvlam. Vaak vlam ik maar even, ik zal maar geen voorbeeld noemen maar soms ontvlam ik voor de rest van mijn leven.
Er kunnen pauzes komen maar als de pauze voorbij is gaat het vuur weer aan.
Ik denk natuurlijk aan Melanie, waarbij de vlam aan ging op mijn vijftiende, in de zomer van 1969, weer doofde in 1979 en weer ten volle brandde in 1994 en nog steeds volop brandt.

Melanie Safka – Beautiful People

Mijn liefde voor Laurie Anderson, die ontbrandde toen ik Let X=X voor het eerst hoorde.

Let X = X

Zij maakte muziek zoals ik toen in mijn hoofd hoorde. De liefde duurde een paar jaar maar bij een concert in de RAI was ik ernstig teleurgesteld. De muziek was zo somber en het podium te schaars verlicht. Het was alsof ze niet wilde dat we haar zagen, maar waarom dan optreden? Ik kwam helemaal treurig van het concert en kocht haar platen niet meer. Afgelopen jaar zag ik haar in de Stopera en was toen weer diep geraakt door haar wijsheid en haar woorden. Haar stem was niet zo goed maar haar teksten vond ik ijzersterk. Een vriendin die ik na afloop tegenkwam was op haar beurt zwaar teleurgesteld.

En nu dan Amanda Strydom, nog geen twee weken geleden hoorde ik haar voor het eerst toen ik op Spotify naar de nieuwe CD van Frederique Spigt luisterde. Erg mooi die CD, ik genoot er van. Een van de mensen die aangeraden werd – soortgelijk aan Frederique Spigt was Amanda Strydom. Ik klikte op haar naam en daarna op het nummer met de vreemdste naam Ndiyakholelwa

Ndiyakholelwa

Ik was aangenaam verrast en geraakt. Ik ging meer muziek van haar luisteren. De tranen vloeiden rijkelijk. Hierna zocht ik haar op het Internet. Wie was Amanda Strydom? Een blanke Zuid-Afrikaanse vrouw met een heftig verhaal. Opgesloten omdat ze flipte vanwege de apartheid? Bizar. Ik klikte op ‘optredens’, ze bleek net op dit moment in NL te zijn en zou twee dagen later op treden in mijn hometown Amsterdam. Ik bestelde onmiddellijk een kaartje. Ik twijfelde wel of ik zou gaan. Haar muziek raakte me zo diep dat ik enorm moest huilen en ik wist niet of ik mezelf daar bloot aan moest stellen. Maar ik wist dat de manier waarop het me raakte me ook zou helen.

Ik maakte een afspraak met medeboedhiste Isabelle, die even in Osdorp woont, om voor het concert bij haar te gaan chanten. We deden krachtige daimoku en gongyo met haar anderhalfjarige zoontje Loek die erbij kwam zitten en ook Nam myoho renge kyo zei. ik voelde me gesterkt en ik ging open naar het concert.

Woorden ontbraken – en dat zeg ik terwijl ik pagina’s vol schrijf. Het was mooi, het was schitterend. Ze heeft prachtige muzikanten, een fantastische pianiste die heerlijk speelt, een fantastische gitarist die ook schitterend speelt en een fantastische percussionist die machtig mooi speelt.

Zijzelf is een struise slanke vrouw, misschien is ze volslank te noemen maar ik was verbaasd dat ze zo slank was, Amanda Strydom heeft een hele warme podiumpersoonlijkheid. Ik was te zeer geraakt om een CD te kopen en te wachten voor/op een handtekening, ik ging er snel vandoor. Maar hopelijk krijg ik vanavond een nieuwe kans in Den Haag. Ik wil dolgraag een handtekening en dolgraag met haar op de foto.
Wat wil een fan nog meer?

dec14

14-12-11- Regen dus geen loodgieter

Geplaatst op door
Standaard

Vandaag zou Loodgieter Janus komen om de verroeste waterpijp die lekt te vervangen. Ik zit al meer dan een maand, om niet te zeggen twee maanden met een groot gat in mijn muur. Heb al jaren een lekkage en de muur moest gesloopt worden om te kijken wat de oorzaak was. De verroeste pijp.
Janus belde af, het regende en dan heeft het geen zin volgens hem.
Het is een knappe man die Janus, zo’n toffe Amsterdammer. Krullen, blauwe ogen, joviaal, Hij heeft een lelijke man voor hem werken. Je snapt wel….
Snap ik het?

Kon vannacht weer niet slapen, de afgelopen drie nachten kom ik maar niet in slaap. Ik weet de oorzaak niet. Ik denk dat ik misschien te weinig bewogen heb, heb door mijn verkoudheid niet gesport. Zou vanavond willen gaan maar ga naar het concert van Amanda Strydom in Den Haag. Ik vind het heerlijk om weer fan te zijn. Fan – dat ben ik graag.
Vaak word ik geraakt door muziek en ontvlam. Soms vlam ik maar even, ik zal maar geen voorbeeld noemen maar vaker ontvlam ik voor de rest van mijn leven. – lees hierover meer in mijn volgende post.

Ik was gisteravond eigenlijk best gelukkig. Had een uur gechant met de andere leiders uit mijn afdeling. Samen chanten is een grote gift.

Ook voelde ik me fijn over mijn plan 7 x 7 keer mijn verhaal te vertellen. Ik kreeg meteen een Twitterbericht van Randomizer die zich aanbood als de eerste. Ik begreep dat pas later maar ik ben er dankbaar voor. Ook snapte ik opeens waarom 7 x 7.
Ik kan me goed voorstellen dat na een tijdje het hele verhaal over wat er gebeurde – dat ongeluk – en hoe ze mij in de steek liet terwijl ik herstelde van die zware hersenschudding – me gaat vervelen. Dat het een ‘verhaal’ geworden is en dat het me niet meer pijn doet. Dus ik zoek nog achtenveertig mensen.