Me uiten deed me gisteravond goed maar toen ik naar bed ging kwamen de donkere wolken op me af en brak ik in een hartverscheurend huilen uit. Middenin die donkere nacht huilde ik mijn bed vol. De eenzaamheid was niet te harden, ik wist niet hoe en of ik hier ooit weer uit zou komen. Dat is me wel gelukt maar ik ben doodmoe. Na het huilen sliep ik een paar uur en werd ik wakker gebonkt door mijn bovenbuurvrouw die met haar hakken over de planken denderde.